MudMasters review volgens Jeroen

Zoals voor zovelen, startte ook mijn modder-verslaving bij Mudmasters.
Inmiddels zie ik Mudmasters dan wel niet meer als een échte uitdaging, maar wél als een run die je gewoon altijd in je agenda hoort te hebben: Goede sfeer en een vlekkeloze organisatie. Deze run is dan ook puur voor de fun!

Mijn oudste zoon Daj wilde wel eens een wat grotere afstand doen dan de 6 km van vorig jaar bij MM in Biddinghuizen. De meeste Uppies hadden op 5 maart de Strong Viking in Duitsland al op hun programma staan, dus het zou een echt vader-zoon-uitje worden.

Het ophalen van de enkelbanden met chip en het afgeven van de tassen ging super snel en makkelijk. Daarna lekker even in het zonnetje zitten wachten tot ons startvak zich moest melden en rond 12:30 gingen we het startvak in voor het altijd opzwepende startritueel.

We startten niet te ver achteraan in het vak, zodat we minder last zouden hebben van langzamere lopers of mensen die wachtrijen veroorzaken bij de eerste obstakels. Ons plan werkte en we hadden vanaf de start direct goed de vaart er in. De eerste obstakels leverden ons ook geen problemen op.

Aangekomen bij Big Spotters Hill (door Mudmasters tijdelijk omgedoopt tot “the Pyramid”), moesten we eerst best stijl omhoog tijgeren en daarna verder omhoog via een soort trapsysteem. Dat werkte goed hartslag verhogend! Bovenop was er even een foto-momentje voor de berggeiten.

Na de afdaling (op zo’n 2,5 km) haalden we bij obstakel 8 al de achterste lopers van de startgroep voor ons in. We besluiten om even wat te zakken in tempo, want de modder is flink aanwezig en dat is Daj (nog) niet echt gewend. Het 11-e obstakel “Wet Feet” deed ons realiseren hoe koud het water nog was. Hierna stond er een drink en bananenpauze door MM gepland wat best onhandig is, met de koude en natte voeten die je op dat moment had, maar ach... je doet tenslotte niet mee om je comfortabel te voelen. De daarop volgende trenches waren niet heel uitgebreid, maar natuurlijk wel weer leuk. Het water ertussen was goed koud en de modder spekglad, dus prima! Het hierop volgende nieuwe obstakel “Air Bag Charge” (een luchtkussen waar je overheen moet klimmen) voegt wat mij betreft niet veel toe. Hierna mochten we de 40 meter hoge “The Pyramid” via de trap op en af mét deze keer een zak zand van zo’n 15 kg. De jonge benen van Daj leken bij dit obstakel wat minder moeite te hebben dan mijn eigen oude pootjes. 🙁

glennHet hierop volgende gedeelte was een stuk minder modderig en voor een groot deel zelfs verhard. Door wat meer “technische” obstakels vond ik het desondanks toch wel een interessant gedeelte. Op dit deel moeten we wel twee “fails” voor mij en Daj aantekenen. Pole Dancing en de “Pendet” haalden we helaas niet 🙁
Bij de volgende drankpost kwamen we Team Up40 lid Glenn tegen. Na elkaar even hartelijk begroet te hebben vertelde hij dat hij niet helemaal zijn dag had en dus rustig aan deed. Om warm te blijven gaan mijn zoon en ik wat sneller door en we wensen hem succes.
De volgende obstakels gaven ons gelukkig geen problemen meer. Ook de Pipe Runner kwamen we beiden probleemloos op. Bij de Monkeybars had ik nog niet eerder te maken gehad met de losse (draaiende) handgrepen. Dit geeft het wel een extra dimensie vind ik!

Als afjeroen2sluiter mogen we het stroomschokobstakel Sjizzler 1.2 beproeven. Dit keer nam ik maar weer eens de stroom kant en ontving helaas twee flinke schokken. Ai! Nu weet ik weer waarom ik meestal de pussy-lane kies

Hierna passeerden we de finish, nemen het finisher-shirt in ontvangst en krijgen een Bavaria Radler. De meningen over een alcoholvrij bier na de finish verschillen nogal, maar ik vind het Radler van Bavaria heerlijk dus ben er blij mee.

Voor Daj was het een stuk zwaarder dan hij vooraf had verwacht. De voldoening na afloop was dan ook des te groter! In elk geval heeft hij wel weer wat meer respect voor z’n vader gekregen en onderweg beloofd me geen “ouwe” meer te noemen.

Toch wat gewonnen dus 😉

No Comments Yet.

Leave a reply