Nederlands Ruigste

Afgelopen Zaterdag was het trail event voor het TV programma Nederlands Ruigste. Locatie was het obstakelparkoers bij Flevonice, wel bekend bij de meeste Uppies. Het parkoers was wel iets aangepast want de eerste 2,5 kilometer was alleen hardlopen maar dan wel met een zandzak die ik een paar keer vervloekt heb. Daarna was het dan nog 7 Kilometer over het parkoers met een stukje zwemmen erbij.

Nederlands ruigste is een programma waar 1000 sporters in 10 verschillende disciplines het tegen elkaar opnemen. Je moet dan denken aan bootcampers, survivalrunners, crossfitters, extreme sports atleten, triatleten en uiteraard obstaclerunners!

In die groep ben ik ook gestart en was ook meteen een groep met de snelste lopers omdat obstaclerunners (maar ook de survivalrunners) een betere techniek hebben om obstakels te overwinnen dan bijvoorbeeld de deelnemers in de groep sportschoolsporters. Per categorie zaten er iets van 100 deelnemers in het vak en de beste 5 mannen en vrouwen gingen door naar de volgende ronde die 16 April in het Olympisch stadion gaat plaatsvinden.

Zelf was ik met drie andere obstakelmaatjes waar ik ook veel mee train. Maarten en Edwin hadden een wildcard en starten in het laatste vak met “Elite Runners”; een vak dat gevuld werd met echte toppers maar ook met prijswinnaars en sponsoren. Ik en Linda starten dus in het vak van obstakelrunners wat al als tweede wegging.

Spelregels waren hetzelfde als laatst bij de Strong Viking: 3 pogingen per obstakel, hulp is niet toegestaan en bij het niet halen van een obstakel was het afknippen bandje en niet meedoen voor de prijzen. Mijn doel was dus ook hetzelfde: Alles heel houden en het bandje om de pols houden.

nlrreneNa een kleine warming-up mochten we beginnen aan het hardloopgedeeltje met de zandzak. Ik merkte na de start meteen dat meedoen voor de prijzen er niet inzat. De jonge honden gingen er als een gek vandoor en na de eerste bocht liep ik al in de middenmoot. Wel kwam ik na 1 kilometer er beter in en waar die jonge honden moesten vertragen om niet helemaal dood te gaan kon ik met m’n stabiele tempo toch nog wat plaatsjes pakken. Maar nog steeds niet voldoende om in die top 5 te komen. M’n zandzak liep ook leeg omdat ze hem niet goed dichtgebonden hadden en dat lijkt misschien een voordeel maar ik wou er alles aan doen om het zand in die zak te houden. Daardoor moest ik de zak anders gaan vasthouden en heb dus de laatste kilometer behoorlijk met de zak zitten worstelen. Ik was dan ook blij dat ik na de brug de zak kon lossen en het parkoers op kon.

Het parkoers had niet veel verrassingen want het was nagenoeg dezelfde route die ik heb gelopen op 1 januari tijdens de nieuwsjaars obstaclerun. Dus eerst een stukje sloot, wat balken waar je overheen en onderdoor moest, de trenches die behoorlijk lastig waren om eruit te komen zonder hulp. Daarna stukje met kleine muurtjes, cargonet klimmen en dan de 3 meter muur die omdat ik nog fit was meteen pakte door een sprintje te trekken en met gebruik van die snelheid hoog genoeg komen om het randje te pakken. Sinds ik vanaf Oktober veel krachttraining doe betekent hangen bij mij erover dus dat was weer een lekker gevoel dat dat redelijk makkelijk ging.

Na de rioolbuizen en een stukje waden door een vijvertje kwam het gedeelte waar je moest tijgeren door het water dat vrij hoog stond dus het leek meer een combi van tijgeren en zwemmen. Een erg lang stuk dus ik koelde daar al goed af. Gelukkig meteen daarna lekker doorrennen, een hoge balkenconstructie over en richting een tweede 3 meter muur. Met het vertrouwen wat ik had bij de eerste ging ik voor de kant zonder touw want dan was ik er sneller over. Aanloopje, sprong ennn…..randje met een hand even vast maar kon de tweede hand niet bijzetten en gleed eraf. Dacht ff dat ik te langzaam eropaf rende dus bij de tweede poging harder eropaf maar ook daar gleed ik er weer af. Vreemd dacht ik nog, is deze muur nu hoger? Hij lijkt net zo hoog als de eerste….. “laatste poging” hoorde ik van de official naast me en om te voorkomen dat het bandje werd doorgeknipt het maar via het touw gegaan wat door de gladde wand ook niet vanzelf ging. Benen eerst op de rand en moest met alle kracht mezelf omhoog trekken om eroverheen te komen. Ik kreeg een heel klein zetje van Sabine Spreen die net aan kwam lopen waardoor ik het muurtje gehaald heb. Ik dacht dat hulp niet was toegestaan maar dit werd nog net toegelaten door de official.

Stukje verder was dan een combi obstakel van monkeybars, apehang, netten en touwlussen. Hier gingen vele bandjes verloren en bij mij scheelde het ook niet veel omdat ik moeite had na de monkeybars me om te draaien op de apehang. Halverwege was een muurtje waar je de armen even rust kon geven en heb daar ook even een paar minuten gestaan om genoeg kracht te hebben voor het laatste gedeelte van het obstakel.

Met verzuurde onderarmen ging ik via een schuin muurtje richting het zwemgedeelte. Een dat was zeker iets van 150 meter door het koude water zwemmen waar je ook nog over wat balken heen moest klimmen. Borstcrawl zat er niet in omdat ik dan met m’n hoofd in het water moet liggen en dat zag ik ff niet zitten. Dan maar schoolslag en proberen rustig te blijven want de kou sloeg echt goed op de spieren. Toen ik eruit kwam was ik er helemaal klaar mee en het duurde zeker nog 15 minuten voordat ik weer op temperatuur was. Ik kan best tegen kou maar dit had ik nog nooit meegemaakt. Het obstakel daarna waar je via een cargonet over wat balken moest klimmen ging ook heel ongecontroleerd. De monkeybars die kort daarna kwamen zag ik veel mensen die door de kou geen kracht meer hadden in hun armen en ik ging met weinig zelfvertrouwen een poging wagen. De eerste bars zoals verwacht spekglad dus goed knijpen; daarna meer grip en kwam ook het zelfvertrouwen terug. Iets later op het parkoers de monkey bars die schuin omhoog gaan en die gingen al een stuk beter. Ik was daar al weer wat meer opgewarmd en na een beetje tijgeren ging ik op het laatste grote obstakel af namelijk de quarterpipe. Een obstakel die gevreesd wordt door vele maar waar ik wel goed in ben. Wat ik mis in lengte met m’n 170 cm maak ik goed door explosieve sprintkracht en techniek. Zonder veel moeite kwam ik daar omhoog en kon ik met de laatste slalom door de sloot door stomen naar de finish. Met een tijd die ik van tevoren ook verwachtte van ongeveer 1:15 kwam ik over de eindstreep. Bandje behouden, missie geslaagd. Ben benieuwd hoe ik gescoord heb op de ranking maar ik verwacht een middenmoot plek, maar dan wel in het”linkerrijtje”.

Daarna snel gedouched onder een koud en flauw straaltje water en de tank aangevuld met een burger en een Afflichem tripel. Kortom, een leuk event voor weinig geld. Jammer voor de andere groepen en eigenlijk ook voor de competitie dat het combi obstakel makkelijker gemaakt was halverwege de dag en dat het zwemgedeelte eruit gehaald is. Dit is waarschijnlijk gedaan omdat er anders te weinig “ruige” deelnemers finishten zonder bandje en er dus niemand zich zou kwalificeren voor de finale plekken. Verder was het door het water best een slagveld met mensen die onderkoeld waren dus qua veiliheid snap ik het wel maar……ben je wel ruig genoeg om deel te nemen als je dit obstakel niet aan kan? Voor een volgende editie zou ik een strengere selectie willen zien want er waren veel deelnemers die –met alle respect- daar niets te zoeken hadden. Geeft uiteraard wel mooie TV beelden van deelnemers die helemaal stuk gaan! Ik ben ook benieuwd naar de uitzendingen die beginnen op 24 April om 18:30 op RTL7. Ik was de enige deelnemer in kilt dus dat werd wel opgepikt door de camera’s dus team UP40 heeft zich weer geprofileerd!

Rene

zie hier de complete uitslag

No Comments Yet.

Leave a reply