Team Up40 @ Tough Guy 2017

 

Een heel jaar hebben we uitgekeken om mee te doen aan de laatste Tough Guy. Via Facebook is een grote groep ontstaan. Die mee gaat naar Tough Guy. Al vrij vroeg in 2016 hadden we contact met andere teams, Spartainfit zou samen met ons tickets reis en verblijf regelen. Uiteindelijk heeft Remco via Ram NL de aanschaf van tickets geregeld en Peter Scheidsbach het hotel. Er is zelfs een speciaal shirt ontworpen als tribute aan Mr. Mouse.

Welke Uppies waren dit keer mee: Ralf, Katja, Monique, Marja, Rene, Jurgen, Wim, Jeroen Kaspers, Erwin, Johan Hindriks, Ron en Eddy. De voor ons allen welbekende Maarten van B4Men maakte onze reisgroep compleet.

De voorbereiding:

Op sociale media werd een ieder behoorlijk opgeschud door filmpjes over onderkoeling, cijfers over het uitvalpercentages en allerlei andere enge dingen. Vele van ons hebben in het voren shorty's en andere gear aangeschaft en daar ook nog eens mee in het koude water gelegen. Ook ikzelf heb een shorty gekocht en ben voor de zekerheid maar eens de Waal ingedoken. Test geslaagd.

De reis:

Op zaterdag 28 januari verzamelen de Uppies op Schiphol. Nog voor we in het vliegtuig zitten hebben we al een 1ste obstakel om te overwinnen. Tijd 12:28 uur en door de speaker op het vliegveld klinkt het volgende: "Final call for Flight to Birmingham, gate is closing" Om 12:30 uur zou de gate sluiten. Ron en Johan staan nog bij de douane. Ik kan me niet herinneren dat ik die 2 ooit zo hard heb zien lopen. Dolle pret dat we ruim op tijd waren natuurlijk.De vlucht was kort en we stonden dan ook snel in Birmingham, even auto's huren en we konden verder reizen. Links rijden is toch wel apart. In de auto bij mij reed Ron en ik had soms mijn ogen dicht omdat ik dacht dat hij links de spiegel eraf zou rijden. Het blijven rare jongens die Engelsen. Verder was het met Katja en Monique dolle pret in onze auto. We zaten helaas niet allemaal in hetzelfde hotel dus dat zorgde voor wat extra organisatie. Vlug inchecken bij het hotel en daarna snel door naar het terrein van Tough Guy. Via verschillende media kwamen de eerste beelden al binnen op de mobiele telefoons. Binnen 20 minuten waren ook wij op het terrein. Het is er behoorlijk druk en vrijwel direct komen we de eerste bekenden gezichten al tegen. Omdat dit de 30ste en tevens laatste Tough Guy zou zijn waren er extra veel Nederlanders, Belgen maar ook veel Duitsers op af gekomen.

We hebben onze Daethwarrents getekend en vervolgens ons startnummer gekregen. Daarop even gekeken of Mr Mouse thuis was en tijd had voor een paar foto's. Hij was thuis en heette ons van harte welkom. Zoals mij bekend van eerdere ontmoeting afgelopen jaar heel vriendelijk en nam alle tijd voor ons. Binnen in het huis lag het bezaaid met tientallen zo niet honderdtallen aan matrassen en slaapzakken. Tussen de al die wirwar leidt Mr Mouse ons naar Michel, Helen en Drewes. Nog snel op het dak van het huis poseren voor de foto en toen door. Links en rechts op het terrein nog naar de obstakels staan kijken. We spreken met onze groep af om terug te gaan naar het hotel om daarna richting centrum van Wolverhampton te gaan voor een hapje en een drankje.

Na wat wandelen door het centrum zijn we bij Yates terechtgekomen. Daar was eten en drinken te krijgen. Ook hier weer OCRunited veel bekenden en gezelligheid. Omdat het de dag erna natuurlijk racedag is, en sommige echt gewoon rust willen pakken, blijven we niet te lang. Terug in het hotel kon iedereen zelf bepalen of ze wilden gaan slapen of toch nog even wilden genieten van een drankje. Laat ik er maar op houden dat het gezellig was en de nachtwaker van het hotel hard heeft gewerkt.

D-day:

Zondag racedag, met een geweldig ontbijt, wat bestond uit, vooral lege schalen en mandjes, gingen we op weg. Wat gisteren 20 minuten duurde bleek nu in een uur niet haalbaar. Maar goed dat we de dag ervoor onze spullen compleet hadden gemaakt. Het was enorm druk, de start werd vertraagd. In de stallen konden we ons omkleden en de laatste voorbereidingen treffen. Het was gezellig met alle teams door elkaar. Er werd gelachen en geschminkt. Ineens horen we een startschot, volgens mij hebben we iets gemist. Allemaal snel verzameld, horloges aan en als laatste groep gestart.

Mr. Mouse zwaait iedereen uit bij de start. We beginnen door over een groot weiland met hooibalen, om vervolgens een steile heuvelrug een keer of wat omhoog en omlaag te moeten lopen. Door de verschillen in snelheid van lopen vorm en zich al snel meerdere groepen. De kou is op dat moment even verdwenen uit onze gedachten. We komen aan bij de eerste waterpost, helaas is het water op. En door, nu komt de eerste waterpartij, er doorheen en nu gaat het echt beginnen. Eindeloos veel netten waar je onderdoor moet, grote en kleine trenches en veel modder. Hoge obstakels sommige al behoorlijk oud,maar dat mag de pret niet drukken. Op dit moment liep ik behoorlijk achter aan en zie dat achter mij het parcours wordt afgesloten. De deelnemers achter mij worden via een shortcut voor mij weer op het parcours geplaatst. Hier word ik niet vrolijk van maar dat mag de pret niet drukken. In een bos moeten we weer veel kruipen onder netten en ineens staat alles stil. Grote opstopping op een punt waar het parcours heel smal wordt. Om mij heen zie ik veel deelnemers die het koud krijgen en we zijn pas net op de helft. Dat is geen goed teken. Tijd om een paar flesjes Jagermeister rond te laten gaan. Ook regent het al een tijdje. Uiteindelijk komen we ook het bos uit, de paden zijn weer breder en we proberen plekken goed te maken en tijd in te halen. Helaas zie ik dat er weer achter mij het parcours wordt afgesloten. Weer komen alle langzamere deelnemers achter mij via een shortcut voor mij op het parcours. Nu loop ik met een aantal Uppies helemaal als laatste. Nogmaals proberen om de massa voor ons in te halen. Met een behoorlijk tempo maken we weer een hoop tijd goed. Helaas wordt nu het parcours voor ons afgesloten, dat is balen, dit  betekent dat ook wij nu ergens via een shortcut weer terug op het parcours komen. Heel jammer dat je op deze manier niet het hele parcours kunt lopen.

Ik loop hierdoor een aantal obstakels mis die ik heel graag had gedaan. Helaas, maar het is niet anders. De modder wordt door de regen steeds zwaarder en er staan nog een aantal zware obstakels tussen. Een voor mij vervelend obstakel is het kruipen door riool buizen. Het is maar een paar meter maar toch. Ik heb het gevoel dat ik meer als 10 minuten bezig ben. Geholpen door een Brit die achter mij in de buis lag kwam ik er opgelucht weer uit.

Nog een aantal obstakels te gaan en dan nog 1 keer door het water en de finish is daar. Een flinke rij voor we de finish passeren. Omdat we toch stil staan en de temperatuur precies doet wat het moet doen tijdens de winter maken we tijdens het wachten de laatste Jagermeister op om daarna die welverdiende medaille te ontvangen.

Wat een avontuur, iedereen verzamelen en zo snel mogelijk warm aankleden. Terug naar onze hotels om warm te douchen. Ik lag samen met Ron op de kamer hij zou eerst gaan douchen en ik zou snel even iets kopen. Kom ik terug heeft hij een mooie verrassing!! De badkuip zit verstopt en het fonteintje van de wastafel ook. Met vereende kracht en een goede lobby kregen we die ellende weg en konden we in een andere kamer douchen. Helaas was wel het warme water op. Iedereen was nu gereed om deze dag af te sluiten in hetzelfde cafe als gisteravond. 

 

 

 

No Comments Yet.

Leave a reply